Yazar: 22:21 Şiir Eki, Şiir Eki 3

Küllerin Arsız Muhtaçlığı

Ruhumuzda aylakça dolanmanın tutkusu
Koynumda bizi uyandırmaya kıyamayan bir iskân
İnsansız hava sahasında insaflı bir soluk
Zamanın bizden alamadığı geceye damar kadar bağlandık
Ben ruhumda büyük okyanusla dönemezdim teninden
Bu, serin sularda erken kayboluştu

Ona anneliğini sun, dedim kendime, ona denizli bir diyar
Dünyanın çamurlu bulaşığına değmesin körpe eli
Bataklıktan sahte can suyu onun hakkı değil!
Kalp kapakçıklarım boş damarları gösterdi sevilince
Gözlerimin ışıltısını maziden geri çektim
Ele geçirilen toprağın altını yok olurmuş
Artık altın değilim

Bakışında bayrak diken üvey bir rüzgâr
Beni benlere böldü, beni kalabalık yokluklara
Öfke koydu ürkek dilime, ceplerim küslükle doldu
Yağmuru gördüler, burkuldu çiçeklerimin içi
Kendini yenen orduma siyahlar etkisiz
O ne zehir avlayan bir duruştu!

İnceldiğimiz yerden mülkiyetli yeni katlar
Yeni yağmurluklar tüm güneşli odalara
Bir ihtimalle ışıklandı sonsuz trajedi
Gölgemde dünya yeniden dönüyor sandım

Yazgımda huzursuzluk nakşeden ikiyüzlü kargaşa
Ölen yerlerimde sarmaşıkların ürkek tırnakları
Ben kalın bir gündüz örttüm gecenin serinliğine
O beni bir şiirden doğurmadı

Biz bir yetişkin masalında iki sahipsiz
Yalpalayıp düşüyor, yokluk yönsüz bir saat
Suları erken çekilen çocukluğumdan içiyorum
Göğsümde uluyor küllerin arsız muhtaçlığı

Kırılan umudun koynunda yeni yetme yurtlar
Dilimde özlemin saçlarını tarayan dizeler var
Karanlıkta göz göz oluyor yine aldanma korkusu
Bu, katilimi masum yerinden sevme duygusu


Ek Editörü: Yiğit Kerim Arslan

Elif Burcu Özkan
Latest posts by Elif Burcu Özkan (see all)
Visited 29 times, 1 visit(s) today
Close