Yazar: Bülent Tunga Yılmaz• 9 Nisan 2026• 20:38• Şiir

Beş Kent İçin Alegori – 4: Floransa

(Şehrin gölgesinde uyuyan gezginlerinin ruhlarını anarak..)

İkindi sonrası – güneş,
kömürleşmiş yamaçlara doğru
palazlanıyor ve ağırdan
bir eski deri parçası
zeytinyağıyla parlatılmış
yontuyor tozlu bir ışıkla
Arno’nun kıvrımlarını

Yankılanıyor bir çift dize
kayıp bir şairin defterinden
ve yeniden yazılıyor
Şimdi’nin freski
ve anı zorluyor
kaslarının farkındaki
heykellerin duruşu
— ki o heykeller
bir Loca kemerinin altından
meleğin hayalini seyrediyorlar—
ve sabah güneşinden
Ponte Vecchio’ya akan ışık
yakıyor altın dükkânlarını
Ve bir işaretiyle azizelerin
Duomo’nun kubbesine sinmiş
sisi toplamaya başlıyor
kanatları bir güvercinin
ve savuruyor sonra
cilalı mermerlere

—Ve bu sisin buğusunda —
Floransa’ya dönüşüyorum.
Bir heykele benzemesem de
Lorenzo veya Mario oluyor adım,
—Ve duymasam da çağrıldığımda—
her bir harfinde
unutulmuş yankısı kentin
Acıtmıyor artık ruhumu
sürekli ertelenen zaferim
ve acımasız olsa bile
zarafeti eski bankerlerin

Ve görüyorum alimleri
—usulca bıraktıklarında kendilerini
kütüphane kubbelerinin loşluğundan
kitap arası boşluklarına—
ve ilahiler, kuru ve tiz
bir arp sesine dönüştüğünde
tartışmalar da tükeniyor
ve kayıp bir cümleyi mırıldanıyor
Botticelli’nin kadınlarının tuhaf bakışı

Floransa, Arno’nun yorgun çocuğu
—geriye senden sadece
Rönesans sonrası bir fısıltı kalıyor:
Artık çizilemeyen bir çizgi,
ezilmiş bir incir veya

kadehinde çalkanan bulanık bir şarap —
Doğuştan bir Medici olmak istemedim
sıradan bir gezginim,

basit bir Kuşçu, gözleri kamaşmış
ölen ışıkta yüzen toz zerreciklerini

görecek kadar keskin bakışlı
bir hürmetkâr konuk; dikkatli ve titiz
idealleri yüksek ama zayıf becerisi
Kimi zaman, neredeyse naif—
Neredeyse, kimi zaman, bir gezgin.

Ve yaşlanmakta…
yakası hafif yıpranmış ceketiyle
Oltrarno’da yürüyor, ağır ağır
Ve hâlâ cesur:
bir cantuccino’yu ıslatıyor bir yudum kahveyle
ve Boboli Bahçeleri’ni dolaşıp
susuz çeşmelerde
kurumuş yosunları ayıklıyor
ve yeşil salkımlara sarınmış Arno’nun perileriyle
eşlik ediyor rüzgârın söylediği
ebedi Fiorentina şarkısına,
ta ki Campanile çanları sesleri boğana dek.

Editör: Melike Kara