Yazar: Bülent Tunga Yılmaz• 15 Mart 2026• 16:12• Şiir

Beş Kent İçin Alegori 3: Prag

Eğer üç kardeşse
Viyana, Budapeşte ve Prag
en zengini ve büyükleridir Viyana
tüm mirasa konmuş babadan kalan
Ve Budapeşte bir hoppa kızkardeşse
ve kurbanı olmuşsa
hep yanlış sevdaların
veremli bir şairdir Prag
kardeşler içinde
en genç ölecek olanı
İşte bu yüzden her akşam
onunla birlikte atlar
Vltava’nın sularına
bakır azizeler, taş bakireler
ve Karl Köprüsü’nün heykelleri
ve tüm bir kent
buğulanır tek bir nefesle
ve donar sabaha karşı—
ısınmaya çalışırken
cebinde bir Rilke dizesi—
ve ciğerlerinde eski zamanların
hışırtıyla kaybolur
ıssızlığında Yahudi Mezarlığı’nın

Saat Meydanı’nda ölüm,
parmağını sallar ve öğütür
yüzyıllar öncesinde durmuş
bir saatin çarklarını
Ve sararmış bir fotoğraf içinde
sabitlenir librenin ağırlığıyla

Ve bir hasta —şairin el yazması
mumlar, uydurma dualar ve
birbirine karışmış yazmalarla dolu—
Golem’in toprağında şifa bulur
Ve sessiz bir çığlık
kaybolurken sisler içinde

Nehir’de köprünün ışıkları
yüzer hasta balıklar gibi

Şimdi yaklaşıyor…
adı konmamış bir hayal

—ve bir kristal vitrini parçalayıp
bir kuklanın mantosunu ödünç alıyor
ve dudaklarını ısırıyor
ısıtmak için donmuş gülümsemesini—

ve seyrederken buğulanmış
bir tramvay camında kendi aksini
kendi kendine soruyor:
“Niçin kiracısıyız sükûnetin
ve ruhumuz pahasına
koruruz bu kenti?”

Genç bir şair,
bir birahanenin
dumanlı bir köşesinde
bir avukata dönüşürken
sırtında ağırlık,
yanında bir kâtip
ve kentin nemi ciğerlerinde,
— saygılı, biraz ürkek
ağır ağır köprüyü geçerken—
topluyor cesaretini
ve dolaşıyor çatı katlarında
nöbet tutan gölgelerin arasında

Eski şair, yeni avukat,
bakireler ve azizler
ve tüm bir kent
—en genç öleni olsa da kardeşlerin
ve kaplanmış olsa da saf bir acıyla—
yükseliyor altın kulelerden
ve suretleri kaybolsa da

şeytanın soluk yansımasında
alacakaranlıkta yeniden diriliyor
Petrin Tepesi’nde Çanlar
şafağı ve sözleri boğduğunda

Editör: Melike Kara